Klachten en complicaties, tips uit de praktijk

Spontane miskraam

Een spontane miskraam is een verdrietige gebeurtenis. Immers, zodra je zwanger bent, starten ook de beelden. Het is voor een a.s. moeder niet moeilijk te verzinnen hoe je achter de wagen loopt, hoe je knuffelt en je kind in je armen houdt. Plotseling komt daar een eind aan. Soms omdat je begint te vloeien, soms omdat er op de echo geen hartactie is te zien. De duur van je zwangerschap is niet relevant voor het verdriet wat je ervaart. Wel is het heel verschillend hoe vrouwen er op reageren. Wil jij jouw verhaal ook kwijt? Zet je verhaal op het forum. Schrijven helpt bij het verwerken van je verdriet. Ook het contact met lotgenoten. Ook kun je langskomen voor een consult. Het verdriet wordt lichter als je het deelt en een plaats geeft.

"....Mieke werd op 25 jarige leeftijd zwanger. Ze had destijds geen vaste relatie en de zwangerschap kwam onverwacht. Na veel wikken en wegen besloot Mieke dat Ervaring van Mieke
ze dit kindje graag in haar leven wilde verwelkomen. Ze begon plannen te maken hoe ze straks haar werk en de zorg voor de baby kon combineren. Ook begon ze een band te krijgen met dit kind in wording. Onverwachts begon Mieke in de elfde zwangerschapsweek te vloeien. Het hield niet op en Mieke werd met spoed gecuretteerd. Omdat Mieke nog aan niemand had verteld dat ze zwanger was, was er niemand die haar kon troosten. Later heeft ze het wel met haar beste vriendin gedeeld.

Elf jaar later ontmoet Mieke haar huidige partner en is vrij snel zwanger. In de tiende zwangerschapsweek komt Mieke bij mij. Ze twijfelt of ze, gezien haar leeftijd,een vruchtwaterpunctie wil laten doen. De eerste echo met nekplooimeting was goed, maar geeft geen uitsluitsel. Mieke heeft al met de gynaecoloog en de verloskundige gesproken. Het gaat haar niet om de daadwerkelijke feiten maar om haar emoties rond het geheel. In het gesprek komt naar voren dat Mieke het verlies van haar eerste kind niet verwerkt heeft. Zich nog schuldig voelt dat ze toen in eerste instantie niet blij was en dat het daardoor misschien mis was gegaan. O.a. daardoor durfde ze nog niet blij te zijn met deze zwangerschap. Ook hier voelt ze zich schuldig over naar dit kind toe.

Mieke en ik gaan terug naar haar vorige zwangerschap zoveel jaren geleden. Haar emoties van toen komen boven. We geven het kind dat ze verloren is alsnog een plek. Mieke besluit om iets te gaan kopen wat haar herinnerd aan dit kind. Nu haar schuldgevoel weg is, durft ze te gaan genieten van deze zwangerschap. Te vertrouwen dat de echo uitslag haar voldoende is. Dit kind is welkom. Mieke realiseert zich dat niemand haar een gezond kind kan garanderen. Ze leeft met de dag en geniet van de dingen die er die dag op haar af komen...."

Niet ieder bloedverlies leidt tot een miskraam. Helaas is het niet zo, dat als je geen bloedverlies hebt, er per definitie sprake is van een vitale zwangerschap. Het kan zijn dat je kind gestopt is met groeien, zonder dat je bloedverlies hebt. Of dat er sprake is van een mola-zwangerschap. (zie ook www.freya.nl)
Als je dan voor de eerste keer je echo krijgt en verwacht het hartje te zien kloppen stort je wereld in elkaar. Wellicht heb je behoefte om hier je verhaal te vertellen, contact te zoeken met lotgenoten of wil je langskomen bij mij.